En dan nog iets [6]

Op het moment lees ik En dan nog iets van Paulien Cornelisse. Haar amusante analyses zetten me aan het denken. Vandaar dat ik daar een paar keer over wil schrijven. Dit keer gaat het over makelaarstaal op Funda.

Paulien zocht een huis. Dat deed ze via Funda. Ze schrijft op pagina 80: ‘Sommige mensen spreken het uit als Foenda, alsof deze website ook in de Romeinse tijd al bestond, maar dat is natuurlijk niet zo.’ Bedankt Paulien. Ik spreek het inderdaad uit als Foenda en vanaf nu voel ik me dus heel dom. Zoals ik dat wel vaker heb na het lezen van jouw taalkwesties.

Afijn. Paulien stond te kijken van de reclame-achtige teksten van sommige makelaars. Met drie uitroeptekens (alsof het gaat om de dagaanbieding van de groentenboer!!!) en KAPITALEN (om een OPEN DAG AAN TE KONDIGEN die ruim drie weken geleden was, zelf echt gezien). En natuurlijk met een arsenaal aan bijvoeglijke naamwoorden om het allemaal net wat mooier te laten lijken. Paulien pleit voor eerlijke teksten, die zouden bij haar beter werken.

Ik ben ook maar eens gaan kijken naar de teksten op Foenda.nl. In mijn wijk staan 39 woningen te koop, bij de omschrijvingen van deze huizen kan ik enigszins inschatten of het klopt wat de makelaar beweert.

Al snel vallen mij enkele zinsneden op:

  • ‘… ligt aan een levendige straat.’ = aan een drukke weg
  • ‘Deze karaktervolle tussenwoning …’ = typisch qua indeling en inrichting (wat de meeste mensen onpraktisch of lelijk zullen vinden)
  • ‘… onderhoudsarme tuin’ = alleen maar tegels, geen planten

Waar ik me aan kan ergeren zijn (mode)woorden als ‘sfeervol’ (dat bepaal ik zelf wel), ‘karakteristiek’ en ‘authentiek’. Maar wat ik vooral apart vind, is het veelvuldig gebruik van het woord ‘charmant’. Voor mij hoort dit woord bij een persoon. Een persoon is charmant, of een gebaar van iemand. Maar een ding?

Ja hoor, vinden makelaars. Zij gebruiken dit woord graag voor dingen, of het nu gaat om ‘charmante paneeldeuren’ in een woonhuis uit de jaren ’30 of een nieuwbouwappartement in een ‘charmant complex’. Hoe ziet een ‘charmante schouw’ er dan uit, vraag ik mij af. Bij het bekijken van de foto’s zie ik de verklaring voor de aparte woordkeuze. De huiskamer is bruin en oud met een wand vol stoffige boeken. Om de kijkers af te leiden benadrukt de makelaar: ‘Kijk toch eens, wat een charmante schouw!’

Ik begin er lol in te krijgen en snap opeens dat er mensen zijn die verslaafd zijn geraakt aan het dagelijks struinen op de populaire woningsite. Het is stiekem best leuk om bij mensen binnen te kijken! Zelfs foto-onderzoeker Hans Aarsman doet het. Een huiskamer zegt veel over iemand, hoe iemand is, wat hij of zij belangrijk vindt. Het is net als een boodschappenbriefje. Hmm. Wacht eens. Als ik die foto’s nu ook eens pseudo-psychoanalyseer… Jeuj, ik heb een nieuw project: Huiskamerpsychologie!

>> Lees ook Und dann noch etwas [5] over ‘Duits raar uitspreken’.
>> Lees ook En dan nog iets [4] over Freudiaanse versprekingen en vertypingen.
>> Lees ook En dan nog iets [3] over de intrinsieke waarde van ‘een proces’.
>> Lees ook En dan nog iets [2] over nummerborden/letterborden.
>> Lees ook En dan nog iets [1] over de woorden ‘mogen’ en ‘moeten’.